مواعظ و خطابه‌هاى خود ارشاد كرد . در حقيقت دين مردم كرگان و آشتيان ، مرهون اقامت چندين سالهء وى و زحمات بىدريغ و شبانه‌روزىاش بوده است . تسلط و آگاهى بر روايات استاد علامه مرحوم حجة الاسلام سيد عبد العزيز طباطبائى مىفرمودند : « آقاى انصارى در اين مدت نهايت بهره و استفاده را از اوقات خويش برد . هم نسلى متدين تربيت كرد و هم با مطالعهء دقيق بحار الانوار ، آن را از حفظ كرد و بر آن مسلط شد ، او به اندازه‌اى در حديث‌شناسى متبحّر و چيره‌دست بود كه هر حديثى را از او مىپرسيدند با ذكر منبع آن - كه در چه جلد و چه بابى است - پاسخ مىداد » . او پس از حدود 10 سال توقف در آن منطقه ، به زادگاهش بازگشت و به فعاليت‌هاى دينى پرداخت . او خطيبى رشيد و سخنورى فصيح و بليغ و واعظى دلسوز براى جامعه بود . محبت و اخلاص وى به ائمه اطهار عليهم السّلام به حدّ كمال و راوى روايات و احاديث آنان بود . او مردى روان‌شناس بود و اغلب مطالب روز را با احاديث و روايات تطبيق و تلفيق مىكرد و با شيرينى و ملاحتى كه داشت آنها را به جامعه تفهيم مىكرد . تخصص وى بيشتر در نشر احاديث و اخبار بود ، مطلبى را كه با آيه‌اى از قرآن عنوان مىكرد دربارهء آن تا آخر منبر ، ده‌ها حديث و روايت مىآورد و آن را با اشعار و امثال و حكايت‌هاى دلنشين مىآميخت . او حافظ بيش از سى هزار حديث بود و از اين گنجينهء گرانبها ، در منبرها به خوبى استفاده مىكرد . آيت‌اللّه صافى گلپايگانى مىفرمودند : « در يك مجلسى شمردم تا هفتاد حديث در يك موضوع خواند » . منبرى گرانقدر و مفيد منبرش به قدرى مفيد و باارزش بود كه همه - از عالى و دانى و از فقيه و مجتهد